Linki »
Serwis »
Forum »
Firmy »
Kontakt »
Strona główna »
Strona Główna
Bocian biały on-line
Wyszukiwarka
Wczoraj i dziœ
Międzyrzecze
Samorzad
Międzyrzecze
Międzyrzecze
Zespół Szkolno Przedszkolny
Międzyrzecze
Przedszkole Marcinek
Międzyrzecze
GOK
Międzyrzecze
Biblioteka
Międzyrzecze
Ośrodek Zdrowia
Międzyrzecze
Parafie
Międzyrzecze
Międzyrzecze
Stowarzyszenie Przyjaciół Międzyrzecza
Międzyrzecze
OSP
Międzyrzecze
Międzyrzecze
KGW
Międzyrzecze
Międzyrzecze
Zespół Międzyrzeczanie
Międzyrzecze
Emeryci
Międzyrzecze
Kluby sportowe
Międzyrzecze
Międzyrzecze
Koło łowieckie
Międzyrzecze



Pozdrowienia    dodaj
Temat miesišca
Strona główna
powrót

Poświęcenie Kościoła Ewangelickiego w Międzyrzeczu 01.11.1866 r.
data dodania: Poniedziałek 3 kwietnia 2017

 Poświęcenie Kościoła Ewangelickiego w Międzyrzeczu-

01 listopada 1866 roku.
 
Międzyrzecze na Śląsku, 1 listopada. (Oryginalna korespondencja) (Poświęcenie kościoła). W dniu 15 października 1864 roku nowo ukonstytuowana gmina ewangelicka w Międzyrzeczu położyła uroczyście kamień węgielny pod swój nowy Dom Boży. Teraz stoi on ukończony, jako z dala jaśniejący pomnik niepokonanej potęgi wiecznej prawdy, która objawiła się w protestantyzmie. Bezlitosne przeprowadzenie edyktu restytucyjnego cesarza Ferdynanda II z 1629 roku złamało koronę i pień młodemu drzewu kościoła ewangelickiego w austriackich krajach dziedzicznych. Małą gałązką, która także nie mogła uniknąć swojego zgubnego losu, była gmina ewangelicka w Międzyrzeczu – jej kościół zamknięty został przez cesarskich komisarzy w dniu 17 kwietnia 1654 roku, za czasów Ferdynanda III. Tenże stoi jeszcze, obecnie pełniąc funkcję katolickiego kościoła parafialnego, odwołując się do czasów minionych swoją starą drewnianą wieżą z izbicą, podczas gdy obok wysmukła, gotycka wieża nowego kościoła ewangelickiego prezentuje się jak drogowskaz do przyszłości.
Wczoraj dokonano poświęcenia kościoła przez superintendenta morawsko-śląskiego C.S. Schneidera. Gmina zebrała się przed budynkiem szkolnym. Stąd ruszył uroczysty pochód: na przedzie dziatwa szkolna, chór muzyczny, który za pomocą instrumentów blaszanych akompaniował śpiewanemu przez gminę chorałowi „Zachowaj nam Twoją Naukę”, proboszczowie ewangeliccy sąsiednich gmin w Bielsku, Jaworzu, Goleszowie, Skoczowie, Cieszynie i Wiśle, z biblią, krucyfiksami i naczyniami liturgicznymi[1], superintendent, przedstawiciele prezbiteriów, wielka gromada uczestników uroczystości. Tak ciągnęliśmy do uroczyście ozdobionego placu kościelnego, gdzie z wielkiej bramy triumfalnej pozdrawiał nas serdeczny [napis] „Willkommen!” (Witamy!). Pierwszy przełożony nowej gminy, burmistrz Mückler, przekazał klucz do kościoła superintendentowi, a tenże z błogosławieństwem go otworzył. Zaczęło się nabożeństwo. Proboszcz H. Kotschy sprawował liturgię, superintendent wygłosił od ołtarza mowę poświęcającą po niemiecku i po polsku, po czym senior Haase wygłosił kazanie niemieckie, a konsenior Terlitza polskie. Po zakończeniu nabożeństwa przy drzwiach kościelnych zebrano ofiarę na rzecz nadal wieloma długami obciążonej budowy kościoła oraz probostwa, które jeszcze długo nie będzie ukończone; [ofiara] wykazała znaczną sumę 246 fl. Ale także na inny jeszcze sposób przydarzyło się w tym dniu gminie ewangelickiej w Międzyrzeczu wiele miłego. Naczynia liturgiczne, które znalazły się na ołtarzu nowego kościoła, były tymi samymi, które przynależały niegdyś do ołtarza starego międzyrzeckiego kościoła ewangelickiego – od 1654 do 1791 roku przedrzemały [ukryte] w ziemi, a w latach 1791-1866 były w użyciu w kościele ewangelickim w Jaworzu. Wspominaliśmy już o nich w naszej gazecie i cieszymy się, mogąc dziś poinformować, że proboszcz Herman Kotschy w imieniu ewangelickiej gminy w Jaworzu przekazał owe naczynia gminie międzyrzeckiej w dniu poświęcenia jej nowego kościoła jako najbardziej rozsądny podarunek.
Podczas uczty, która nastąpiła po uroczystości kościelnej i w budynku szkolnym połączyła wielką liczbę [przybyłych] z bliska i daleka gości, senior Haase odczytał [pewien] dokument [wielce] znaczący dla dziejów starej gminy ewangelickiej w Międzyrzeczu, dostarczający dowodu, że Reformacja dotarła do Międzyrzecza już około połowy XVI stulecia. [Haase] objaśnił, iż [dokument] dotąd pozostawał jego własnością, ale od tej chwili pragnie go uważać za własność międzyrzeckiej gminy ewangelickiej i chce jej go oddać do zdeponowania w archiwum podczas wprowadzania pierwszego, mającego być wybranym proboszcza. Jest to świadectwo, które „Jakob Klein tegoż czasu sołtys w Międzyrzeczu“ wystawił w 1592 roku ówczesnemu [ewangelickiemu] proboszczowi Baltazarowi Mathiä, w którym podkreślone zostało, „że wielebny i wielce uczony pan proboszcz, nasz wierny duszpasterz już 27 rok u nas szczerze i uczciwie przebywa, jak wiernemu proboszczowi i duchownemu należycie przystoi“. Ponieważ tenże „swojego drogiego syna Szymona za dobrą radą chce dać wyuczyć rzetelnego i prawego rzemiosła“, zostaje uczciwe urodzenie tego ostatniego poświadczone, a młodzieniec Szymon każdemu jak najbardziej jest polecany.
Oby udało się gminie międzyrzeckiej dla jej drogiego, pięknego Domu Bożego, który, na marginesie powiedziawszy, stawia w najlepszym świetle jego budowniczego, pana Gustawa Kunza z Bielska, pozyskać także zacnego kaznodzieję. Oby na temat jego ducha i charakteru jeszcze w najpóźniejszych czasach przedkładane były takie pełne uznania świadectwa jak to, [zapisane przez] uczciwego Jakuba Kleina na temat wiernego i wielce uczonego pana Baltazara Mathiä! -

 


[1] heilige Gefäße
powrót
Copyright ⓒ Stowarzyszenie Przyjaciół Międzyrzecza 2007-2015