Linki »
Serwis »
Forum »
Firmy »
Kontakt »
Strona główna »
Strona Główna
Wyszukiwarka
Wczoraj i dziś
Międzyrzecze
Samorzad
Międzyrzecze
Międzyrzecze
Zespół Szkolno Przedszkolny
Zespół Szkolno Przedszkolny
Międzyrzecze
Przedszkole Marcinek
Międzyrzecze
GOK
Międzyrzecze
Biblioteka
Międzyrzecze
Ośrodek Zdrowia
Międzyrzecze
Parafie
Międzyrzecze
Międzyrzecze
Stowarzyszenie Przyjaciół Międzyrzecza
Międzyrzecze
OSP
Międzyrzecze
Międzyrzecze
KGW
Międzyrzecze
Międzyrzecze
Zespół Międzyrzeczanie
Międzyrzecze
Emeryci
Międzyrzecze
Kluby sportowe
Międzyrzecze
Międzyrzecze
Koło łowieckie
Międzyrzecze



Pozdrowienia    dodaj
Temat miesišca
Strona główna
powrót

Kazanie z okazji 141. Pamiątki Założenia i Poświęcenia Kościoła w Międzyrzeczu
data dodania: Sobota 21 lipca 2007

 
Łaska Pana Naszego Jezusa Chrystusa, miłość Boga Ojca i społeczność Ducha Świętego niechaj będą z wami wszystkimi teraz i na wieki. Amen.
Słowo Boże, które pragniemy rozważyć w ten uroczysty dzień Pamiątki Poświęcenia Kościoła w Międzyrzeczu jest Słowem przeznaczonym na dzisiejszą Niedzielę VI po Trójcy Świętej a zapisane jest w Księdze Proroka Izajasza 43 rozdziale, w pierwszych siedmiu wierszach, gdzie tak czytamy:
Modlitwa: Panie Jezu Chryste, dziękujemy Tobie, że Ty jesteś Głową i Panem Kościoła. Na Tobie zbudowany jest Kościół. Podczas, gdy inni uwielbiają ludzi, czczą rzeczy martwe, my zaś chcemy Ciebie wysławiać i chwalić jako Pana i jedynego Zbawiciela. Amen.

Drodzy Bracia i Siostry w Panu i Zbawicielu naszym Jezusie Chrystusie!
Chciałbym bardzo serdecznie z głębi serca podziękować za zaproszenie a Waszą uroczystość Pamiątki Poświęcenia tego dużego kościoła w Międzyrzeczu. Dziękuję, że możemy tu być chór z Pszczyny i że mogę zwiastować Słowo Pana, które trwa na wieki. Serdecznie dziękuję. Radzie Parafialnej Księdzu Proboszczowi za miłe słowa powitania bowiem my wszyscy jesteśmy jedną wielką Chrystusową rodziną. Chciałbym też w imieniu parafii pszczyńskiej pozdrowić wszystkich obecnych znajdujących się w tej świątyni. Kiedy dziś wspólnie przezywamy uroczystość Pamiątki Poświęcenia Kościoła warto zwrócić uwagę na następujące trzy elementy:
  1. Chociaż jest to niejednemu już znane – spojrzeć w przeszłość.
  2. Rozważając Boże Słowo zapytać samego: Czy dzisiaj w tej sytuacji ja jako ten, który jestem chrześcijaninem, ewangelikiem jestem właściwym świadkiem i uczniem Jezusa Chrystusa.
  3. Chrystus w swoim Kościele daje każdemu z nas bardzo odpowiedzialne zadanie, zadanie by być świadkiem, być świadkiem na co dzień i budować otoczenie na pryncypiach Bożego Słowa.
1.
A więc sięgnijmy do przeszłości. Po Święcie Reformacji, dnia pierwszego listopada 1866 roku poświęcono ten kościół. Kazanie z ten ambony wygłosił Ks. senior dr Theodor Haase, późniejszy superintendent Kościoła Ewangelickiego na Ziemi Cieszyńskiej, a wówczas proboszcz przy kościele Marcina Lutra w Bielsku. Ponieważ był to listopad i niedługo zbliżał się już okres adwentowy wybrał tekst biblijny . Z Listu do Filipin z czwartego rozdziału, czwartego i piątego wiersza przeczytał : „Radujcie się w Panu zawsze; powtarzam, radujcie się. Pan jest blisko”. Oczy wyobraźni sięgają do historycznych wydarzeń, wówczas do okresu sprzed stu czterdziestu jeden lat. Musiała to być ogromna radość. Bo dwudziestego trzeciego kwietnia 1864 roku, dwa lata wcześniej w Międzyrzeczu ukonstytuowała się rada parafialna. Za dwa lata kilka miesięcy wybudowano ta świątynię. Możemy sobie tylko wyobrazić ileż musiało tu być osób i jakie musiało to być przeżycie, szczególnie dla miejscowych ewangelików.
Z minionej jeszcze przeszłości warto przypomnieć, wydarzenia sprzed dziewiętnastego wieku. Należało w ten uroczysty dzień wspomnieć niezwykle interesujący fakt. Kiedy w szesnastym wieku, dnia siedemnastego kwietnia 1564 roku komisja cesarska zamykała ten stary, przez ewangelików używany kościół, to w tej parafii znalazł się człowiek o nazwisku Mikler, który zabezpieczył w sposób tajny komunijne naczynia, zakopawszy je pod progiem wejściowym do swego domu. Na podstawie ustnych przekazów o tym czynie następnym pokoleniom by wtedy, kiedy w Jaworzu powstała parafia w 1791 roku, by tam te naczynia przekazać do nowo wybudowanego kościoła.
Sięgając do tych dwóch historycznych faktów trzeba powiedzieć, że historia Kościoła chrześcijańskiego, historia postawili, czy stawiają skuteczną tamę jakiemuś rozwojowi. Niekoniecznie i nie zawsze musi być to ostateczne rozwiązanie, które wstrzymuje rozwój. W tym wypadku rozwój Ewangelii. Chrystus jest Panem Kościoła. Stawia to nas, Jego wyznawców zupełnie odmiennej sytuacji. Chrystus jest Panem Kościoła i dlatego inna wizja, inne prawa przejawiają się w Bożych rządach. Innymi regułami żyje Kościół. Tu na człowieka człowiek może zastawić pułapkę. Ale w Kościele, w tym żywym duchowym organizmie Pan Bóg daje cudowny wzrost i ciągle aktualna jest wypowiedź prorocka.

2.
Lecz teraz - tak mówi Pan - który cię ukształtował: Nie bój się, bo cię wykupiłem, nazwałem cię imieniem - moim jesteś! To właściwie jest przesądzająca motywacja kim jesteśmy i jak powinniśmy żyć! Jeśli ktoś zastanawia się nad tym czy warto kształtować człowieka po chrześcijańsku, ewangelicku. Czy warto często żyć w ogromnej mniejszości, w pojedynkę. Wydawało by się w niedostrzeganiu. To wschłuchując się w to Słowo: Nie bój się, bo cię wykupiłem nazwałem cię imieniem – moim jesteś!- nie możemy mieć żadnych wątpliwości. Nie mogą mieć tej wątpliwości rodzice, dzieci, uczniowie, duszpasterze, my wszyscy. Wręcz przeciwnie, ta obietnica jest zobowiązaniem. Jesteśmy powołani aby wytrwać, aby być świadkami Pana Kościoła Jezusa Chrystusa. Z pewnością u źródeł tego, aby stanął ten okazały kościół, ta świątynia, była właśnie potrzeba aby lepiej zaspokoić religijne potrzeby, aby bliżej było świadkom Pana do świątyni, aby bliżej było do ołtarza Pańskiego przyjąć te błogosławione dary prawdziwego Ciała i prawdziwej Krwi Pańskiej.
Dlaczego powinno nam być bliżej do Bożego ołtarza? Nasz tekst powiada, że życie często przynosi człowiekowi rozmaite doświadczenia. Życie nie żartuje! Życie wtrąca nas w najbardziej rozmaite doświadczenia. Lasy rąk dobywają się o młode pokolenie. A prorok jakby to potwierdza i mówi: Gdy będziesz przechodził przez wody, będę z tobą, gdy będziesz przechodził przez rzeki, nie zaleją cię; gdy pójdziesz przez ogień, nie spłoniesz, a płomień cię nie spali. Nie trzeba tylko sięgać do historycznych czasów przeszłości. Przecież życie każdego z nas naznaczone jest niejednym doświadczeniem. Czy czasem nie wydawało się wam Bracia i Siostry – z nawału problemów, tych osobistych, bardzo indywidualnych, że ogarniają was – tak wartkie nurty czegoś niespodziewanego, że wygląda na to iż unoszeni jesteśmy do nikąd! Czyśmy nie wszyscy już mieli to poczucie, że przecież niekiedy nie można uciec od myśli, od nie załatwionej sprawy, od nierozwiązanego problemu. To człowieka rozpala – niczym największy ogień. Stąd potrzebujemy być blisko Bożego ołtarza. Potrzebujemy być w Domu Bożym. Potrzebujemy nosić w sobie ten stygmat Bożej obietnicy, wpisany w serce i umysł.
Nie bój się, bo Ja jestem z tobą. Coś więcej – nawet przerzedzone szeregi, rozbite wspólnoty, zachwiane nadzieje, niespełnione plany mają tą Bożą obietnicę: Przywiodę twoje potomstwo i ożywię ciebie! To bardzo ważne, aby o tym pamiętać, że tam, gdzie my ludzie chcielibyśmy coś zakończyć w wielkiej determinacji i słabości naszej – tam Pan Bóg może rozpoczynać dopiero nowe życie, błogosławione życie, Życie pełne świadectwa.

3.
Po co żyjemy, jakie jest nasze w istocie rzeczy przeznaczenie i zadanie! W ciągu upływającego czasu i mijających lat naszego życia zmienia się spojrzenie na nasze zadania i cele. Ale pewne sprawy pozostają stałe i trwałe. Może i w tej świątyni znajdują się ci, którzy tutaj w Międzyrzeczu zostali ochrzczeni, byli konfirmowani. Późniejsze zadania, kiedy otrzymali pracę, może odpowiedzialne, kierownicze stanowisko – zostali rzuceni w inne miejsce zamieszkania, daleko stąd! Jakby oddalili się od tej parafii. Mieszkają w bliższym czy dalszym sąsiedztwie. Jednak czy wielokrotnie nie powracają do swojej macierzystej parafii? Do chwil przeżytych tu na tym miejscu. Do czasu spędzonego w tej świątyni. Do duszpasterza który im udzielał tak mądrych rad i nauczył tak wiele z świata duchowych skarbów. Do przeszytych pierwszych chwil przy rozmaitych okazjach. W tej wspólnocie parafialnej jest coś, co właśnie ludzi łączy, jednoczy.
Jerzy Pilch, pisarz mający wiślański rodowód w beskidzkiej Wiśle często powtarza, ze pierwsze lata życia pisarza są przesądzające o jego literackiej wyobraźni. Ukształtowany jest przez pierwsze dziesięć lat życia spędzone w Wiśle. To, co zobaczył, co przeżył, co podpatrzył to jakby ciągle na nowo kiełkuje, wzrasta niczym zwielokrotnione ziarno.
Podobnie jest z dzieciństwem w parafii, blisko parafii. Im dłużej człowiek żyje, tym bardziej dziedzictwo dzieciństwa jest obfitsze. Kochani! Szczęśliwi to będą ludzie, którzy od dzieciństwa mają swój duchowy dom, których rodzice, dziadkowie, prowadzą do kościoła, na szkółkę niedzielną, którym rodzice i najbliżsi przypominają lekcjach religii, wspólnej naszej edukacji. Chodzi o nasze korzenie, o nasze pobożne, wiarygodne i Bogu podobające się życie. To jest to największe bogactwo, które osadza się w życiu ludzkim i coraz bardziej staje się trwałe. Tak trwałe, że niczym nie do rozbicia skała! Z tego bogactwa rodzi się potem świadectwo na całe życie. Wszystkich, którzy są nazwani moim imieniem i których swojej chwale stworzyłem, których ukształtowałem i uczyniłem o nich będę pamiętał.
Stąd też po blisko stu czterdziestu jeden latach ciągle staje się aktualne to wezwanie abyśmy pamiętali, kim jesteśmy! Abyśmy rozumieli czym kierowały się minione pokolenia, ze powstała ta świątynia! Abyśmy sami umieli zostawić tai ślad, który potwierdzi, że wykupieni jesteśmy przez Boga, nazwani Jego imieniem. Gdziekolwiek byśmy nie byli zachowajmy, zachowajmy miłość ku Chrystusowi. Zachowajmy miłość dla Kościoła. Oby poświęcenie tej sprawie najdroższej prowadziło nas do wspólnoty nabożeństwa i wspólnoty u Stołu Pańskiego. Niech Pan Kościoła sprawy byśmy mogli pozostać wierni dzięki wspomożeniu i mocy Bożej. Amen.
ks. Jan Badura - proboszcz parafii ewangelickiej w Pszczynie


powrót
Komentarze

W celu dodania komentarza musisz być zalogowany na forum serwisu miedzyrzecze.org.pl. Jesli posiadasz konto kliknij w link i zaloguj się.
Copyright ⓒ Stowarzyszenie Przyjaciół Międzyrzecza 2007-2015